یک آهنگساز تئاتر گفت: برخی از گروه‌ها دقیقه‌ی 90 یادشان می‌افتد که تئاتر باید موسیقی هم وجود داشته باشد و  با این عدم توجه آینده‌ی چندان روشنی را برای موسیقی تئاتر ایلام نمی‌توان  تصور کرد.

«امیر بشیری» در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)،منطقه ایلام،اظهار کرد: هر چند هنرها به دو دسته‌ی شنیداری و دیداری تقسیم می‌شوند، اما بدیهی است که موسیقی، هنری شنیداری و تئاتر هنری دیداری است. موسیقی تئاتر مستقل نیست و در خدمت متن و نمایش، به انتقال مفهوم اثر کمک می‌کند و حتی در عمق بخشیدن به یک سری تصویر می‌تواند موثر باشد این موضوع برای سینما هم صادق است.

وی ادامه داد: برخی از کارشناسان این رشته معتقدند که موسیقی تئاتر جداگانه شنیده نمی‌شود و باید مخاطب همراه با اثر نمایشی آن را بشنود که دیدگاهی کاملا غلط است، به دلیل اینکه در حال حاضر بسیاری از موسیقی‌های تاریخ سینما به تنهایی شنیده می‌شوند و هنوز هم طرفداران زیادی دارند. موسیقی انتقال عواطف به وسیله‌ی صداها و تنها هنری است که می‌تواند در کسری از ثانیه یک حس را منتقل کند.

بشیری در مورد شیوه‌ی کار خود گفت: ابتدا یک سری تم و ملودی اصلی برای اثر می‌سازم، دسته‌ای هم هستند که می‌گویند فقط باید به متن وفادار بود و هر جا که متن و فضای صحنه می‌طلبد متناسب با آن باید موسیقی نوشته شود.اگر یک موسیقی در کار خود موفق باشد، حتی بعد از اتمام یک نمایش باز هم مخاطب آن را می‌شنود. دسته‌ی دیگر هم فضاسازی می‌کنند و هم تم‌سازی را مد‌ نظر دارند.

این آهنگ‌ساز جوان تصریح کرد:موسیقی تئاتر به سلیقه‌ی آهنگساز، به ژانر آن اثر و فکر و محتوایی که در کار وجود دارد بستگی دارد. موسیقی دراماتیک باید زوایای پنهان یک نمایش را به بیننده منتقل کند.

دارنده‌ی جایزه بهترین موسیقی جشنواره تئاتر استانی ادامه داد: باید اینجا گله‌ای داشته باشم نسبت به برخی از گروه‌ها که دقیقه‌ی 90 یادشان می‌افتد که باید موسیقی هم وجود داشته باشد. در موسیقی فیلم بهترین زمان برای ساخت موسیقی هنگام تدوین است، و در مجموع می‌توان گفت که آهنگساز اگر در محیط تمرین نمایش یا حتی فیلم قرار بگیرد، موسیقی‌اش تاثیرگذارتر است. مسئله‌ی انتخاب موسیقی هم در برخی از موارد منجر به سقوط یک اثر نمایشی می‌شود. فرض کنیم اگر موسیقی سریال امام علی(ع) را در یک اثر حماسی یا آیینی به کار ببریم، قطعا ذهن مخاطب به سمت آن سریال می‌رود و حس آن صحنه از نمایش از بین می‌رود. موسیقی خودش نوعی دیالوگ است که با متن، موازی پیش می رود و با آن هم همراه می شود.

بشیری ادامه داد: یکی از مشخصه های موسیقی دراماتیک، دادن جغرافیا به کار است. گاهی اوقات نمایش‌هایی دیده می‌شود که بیشتر شبیه به یک موزه مردم شناسی است تا یک اثر نمایشی. مثلا در یک تئاتر که محدوده‌اش در ایلام می‌گذرد، کارگردان به دلایل نامشخص از تمام نشانه‌های سنتی استفاده می‌کند. این مسئله به موسیقی کار لطمه می‌زند.

سازنده موسیقی نمایش «زوو» در پایان گفت: آینده‌ی چندان روشنی را برای موسیقی تئاتر ایلام نمی‌توان  متصور شد. سال  گذشته برای یکی از نمایش های شرکت کننده در جشنواره تئاتر موسیقی ساختم و بعد در کمال ناباوری بعضی از دوستان می‌گفتند که موسیقی این نمایش انتخابی است و از فیلم های هالیوودی گرفته شده است! البته اگر موسیقی من، دوستان را به یاد موسیقی های هالیوودی  می اندازد که صد البته جمعی از بزرگترین و بهترین آهنگسازان دنیا در آنجا فعالیت می کنند برای من جای بسی مسرت است. اعتمادی وجود ندارد. برای رشد موسیقی تئاتر باید ابتدا باید زمینه‌سازی شود و دیدگاه‌ها نسبت به آن تغییر کند. خصوصا خود تئاتری‌ها باید توجه داشته باشند که موسیقی مکمل یک کار است.