مسجد دو مناره سقز در بافت قديمی سقز واقع شده است، تاريخ احتمالی ساخت آن را پايان دوره افشاریان و آغاز دوره زندیه دانسته‌اند. بالای مسجد دو مناره بلند قرار دارد و به همين دليل به مسجد دو مناره شهرت یافته است.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ايران(ايسنا)، منطقه كردستان، مسجد دو مناره سقز، واقع در محله ميان قلعه "ناو قه‌لا" و در دامنه تپه‌ای تاريخی به نام نارين قلعه قرار دارد و تا چند سال پيش هم آثار قلعه‌ای قديمی بالاتر از مسجد به چشم می‌خورد.

اين مسجد دارای دو مناره نسبتاً بلند آجری بوده كه انتهای مناره‌ها با شش ستون استوانه‌ای به سقف منتهی می‌شوند.

مناره‌ها دارای تزئينات و كاشیكاری‌های زيبایی هستند كه نقوش و تزئينات مناره شرقی با غربی متفاوت است. گمان بر اين است که مناره‌ها به علت عدم ساخت هم‌زمان آن‌ها يا تخريب و سپس بازسازی مجدد يكی از آن‌ها توسط معمار ديگری، با هم متفاوت هستند.

در داخل مناره پله‌هايی مدور قرار داشته كه مؤذن با بالارفتن از آن اذان می‌گفته است. تحقيقات تاريخی روی مسجد نشان می‌دهد كه شالوده اصلی متعلق به دوره صفويه است كه در دوره‌های زنديه و قاجاريه تعمير و بازسازی شده است.

مصالح به كار رفته در بنای اين مسجد شامل خشت خام، ‌ملات گل، سنگ‌های لاشه و ‌چوب است.

احتمالا حوض خانه مسجد كه گنبدی بر فراز آن قرار دارد و محل وضوی نمازگزاران است؛ قديمی‌تر از مسجد كنونی و متعلق به دوران صفويه است.

مسجد دارای شبستانی با چهار ستون قطور چوبی به نشانه چهار خليفه اهل سنت است. شبستان مسجد به مساحت تقريبی 130 متر مربع و جهت جنوبی در مسير قبله دارای سه پنجره بوده كه وسط آن محراب مسجد است و به‌همت كارشناسان ميراث فرهنگی به سبك و سياق دوران قديمی مورد بازسازی قرار گرفته است.

در داخل شبستان مسجد، سكويی به مساحت دو سوم طول شمالی شبستان وجود دارد كه محلی برای تدريس، بحث و گفت‌وگو و حتی استراحت مسافران بوده است.

وجود اين گونه سكوها در مساجد قديمی سقز به چشم می‌خورد، برای نمونه مسجد تاريخی روستای مولانا آباد متعلق به حضرت شيخ حسن مولانا آبادی از علما و عرفای دوره زنديه را می‌توان نام برد.

در ضلع جنوب غربی، ايوان ستوان‌دار، مصلای تابستانی ساخته شده، در ديوارهای مسجد از كاشی‌‌های صابونكی با طرح سرو (درخت زندگی)، كار استاد علی اصفهانی برای تزئين استفاده شده ‌است.

بانی اصلی مسجد مطابق يكی از اسناد تاريخی شخصی به نام شيخ "حسن كاكه سور" بوده است، البته بعضی از معتمدين و قدمای شهر آن را منتسب به حضرت شيخ حسن مولانا آباد می‌دانند.

در بيرون از فضای مسجد محل حوض‌خانه و وضوخانه قرار دارد كه آب آن توسط قناتی(كاريز) قديمی منشعب از چشمه‌ای به نام كانی سفيد در پنج كيلومتری محل مسجد است كه بعد از طی مسيری طولانی و رفتن به حمام حاجی صالح از بناهای دوره صفوی به مسجد می‌رسد.

حوض مسجد دارای گنبدی آجری با روزنه‌ای مدور است و كف آن سنگ فرش است. اين مسجد و حوضخانه آن در سال‌های اخير به‌عنوان اثر ملی در فهرست آثار ملی كشور شناخته شدند.

انتهاي پیام