خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و هنر - تئاتر
پنجمين نشست پژوهشي گروه تئاتر «ليو» به اجراي مونولوگ «سيگار و شكلات» به كارگرداني شبنم خوشدل اختصاص داشت.
به گزارش خبرنگار تئاتر خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، دراين نشست كه شامگاه گذشته _ سهشنبه (29 بهمنماه) _ درتالار استاد انتظامي خانه هنرمندان ايران برگزار شد، فريندخت زاهدي بهعنوان استاد مدعو اين برنامه به بررسي مباحثي دربارهي نشانهشناسي پرداخت.
او گفت: هنر تئاتر هم مانند هر سيستم فرهنگي ديگري در درجه اول، سيستم فرهنگي خاصي خود است كه به خلق معنا ميپردازد.
به گفتهي او «مونولوگ» بهخاطر عدم استفاده از امكانات تاثيرگذار رايج در تئاتر، بيش از ديگر گونههاي نمايشي از كدها و نشانهها برخوردار است كه تاحدي پيچيدهتر و انتزاعيتر ميشود.
اين استاد دانشگاه ادامه داد: در هر تئاتر و بهويژه مونولوگ با نشانههاي بسيار زيادي سروكار داريم كه هم حركتي هستند و هم كلامي و هر دو در كنار هم به خلق معنا ميپردازند.
او سپس به تشريح ويژگيهاي نشانههاي گوناگون پرداخت و توضيح داد: هر نشانهاي اعم از ديداري، شنيداري يا تركيبي سهويژگي دارد، آنچه نشانه را ارائه ميكند، نشانه به چيزي دلالت دارد و كسي كه از نشانه برداشت ميكند.
زاهدي يادآور شد: در تئاتر بازيگر از خلاق نشانه كاربردي استفاده ميكند.
او از عدم ثبات معاني نشانهها بهعنوان نكتهاي مهم در برخورد با هر نشانه نام برد و تصريح كرد: معاني نشانهها همواره درحال تغييرند. اگر هدف نشانهشناسي تغيير كند. معناي به وجود آمده از آن نشانه هم تغيير خواهد كرد، بنابراين از يك نشانه ميتوان براي خلق معناهاي گوناگون استفاده كرد.
زاهدي به تشريح برخي نشانههاي مونولوگ «سيگار و شكلات» پرداخت و خاطر نشان كرد: در برخورد با
هر نشانه، به تعداد مخاطبان، معنا خلق ميشود. چرا كه دريافت هريك از ما بهدليل تفاوتهاي جامعهشناسي و داشتههاي ذهنيمان متفاوت است.
به گفتهي او اگر نشانه در محتواي ديگري ارائه شود، معناي متفاوتي خواهد داشت پس اگر يكي از ابعاد سهگانه نشانه تغيير كند، معناي آن تغيير خواهد كرد، چرا كه معنا امري نشانهشناختي است.
زاهدي اضافه كرد: هميشه رابطه ديالكتيك بين نشانهها يا تغييرات بالقوهاي را در طول تاريخ بهوجود ميآورد.
او با اشاره به عملكرد نشانهها در تئاتر ادامه داد: نشانهها يا بهرهورانه هستند كه تثبيت شدهاند و يا استفاده بهرهورانه مستقيمي از آنها نميكنيم، مانند زبان، رنگ، حركت و ... اين نشانهها تثبيتشده نيستند و به فرهنگ خاصي مربوط نميشوند.
فريندخت زاهدي افزود: در نوع اول، نشانهشناسي غير زيباييشناسي انجام ميدهيم و در نوع دوم (جهاني)، نشانهها براساس زيباييشناسي، توليد معنا ميكنند. البته نشانهها زماني كه به تئاتر مربوط ميشوند، غير قابل تفكيك هستند و اجزاي سازنده آنها را نميتوان از هم جدا كرد.
او تصريح كرد: در تئاتر برخلاف موسيقي، بايد سه بعد را در ساخت نشانه بهطور دائم مورد استفاده قرار دهيم تا به نتيجه كه همان ايجاد ارتباط ميان بازيگر و تماشاگر است، برسيم. تئاتر همواره در زمان حال جاري است بنابراين در خلق نشانهها و توليد معنا از اهميت بسيار خطير همزماني برخوردار است چرا كه اگر براي لحظهاي ارتباط ميان تماشاگر و بازيگر مخدوش شود، امكان توليد معنا از بين ميرود.
زاهدي در تشريح ويژگي منحصربه فرد نظام نشانهاي تئاتر گفت: ارتباط بين اجرا و مخاطب آن از لحظه حركت بازيگر و دريافت معنا از طريق تئاتر آغاز ميشود كه اين همان ويژگي منحصربه فرد تئاتر است.
انتهاي پيام كد خبر: 8711-01483 |