خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب

نشست نقد و بررسي كتاب "روانشناسي دين" نوشته‌ي ديويد وولف با ترجمه‌ي محمد دهقاني برگزار شد.

به گزارش خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در چهارمين نشست نقد و بررسي كتاب روشن كه روز گذشته (پنجشنبه) برگزار شد، مصطفي ملكيان كتاب "روانشناسي دين" را پيونددهنده‌ي دانش‌هاي روانشناختي و دانش‌هاي دين‌پژوهانه دانست و گفت: مجموعه‌ي دانش‌هايي كه درباره‌ي دين به پژوهش مي‌پردازند، دو دسته‌اند؛ يك دسته دين‌پژوهاني كه با حقيقت و كذب اديان كاري ندارند و دين را به عنوان پديده درنظر مي‌گيرند و دسته‌ي ديگر، دين‌پژوهاني كه مقصدشان، مشخص‌ كردن حق و باطل ‌بودن يك دين خاص است. روانشناسي دين با روانشناسي ديني متفاوت است؛ روانشناسي دين يك شاخه از علوم ديني است كه در آن گفته مي‌شود دين درباره‌ي روان آدمي چه مي‌گويد.

او همچنين گفت: مجموعه‌ي آن‌چه روانشناسان دين مي‌گويند، پنج شاخه است و كتاب ديويد وولف به اين پنج شاخه مي‌پردازد. دسته‌ي اول، مباحثي هستند كه عوامل رواني مؤثر در پيدايش دين تاريخي را مطرح مي‌كنند. دسته‌ي دوم، عوامل رواني اقبال دين است؛ به عبارت ديگر، چه علل و عوامل دروني وجود دارد كه التزام پيروي ‌كردن از دين را ايجاد مي‌كند.

اين پژوهشگر در ادامه يادآور شد: دسته‌ي سوم، عوامل رواني مؤثر در كيفيت دينداري را مشخص مي‌كند. ديويد وولف تعريف پارسايي را به دينداري ترجيح مي‌دهد و معتقد است گاهي بخش‌هايي از يك دين براي يك فرد مهم است و بخش‌هاي ديگر آن مورد غفلت قرار مي‌گيرد و در اين خصوص، علل رواني در كيفيت دينداري وجود دارد. دسته‌ي چهارم، آثار دينداري در روان آدمي و دسته‌ي پنجم در رابطه با معيارهاي دينداري است كه به بحث درباره‌ي معيارهاي روانشناسي براي تشخيص بي‌ديني و دينداري افراد مي‌پردازد. هر بحثي كه در روانشناسي دين مطرح است، به اين پنج شاخه برمي‌گردد.

ملكيان از كتاب "روانشناسي دين" به عنوان كتابي جامع در حوزه‌ي رواشناسي دين ياد كرد و گفت: روانشناسي دين به حق و باطل‌ بودن اديان كاري ندارد و فلسفه‌ي دين و الهيات است كه به صدق و كذب يك دين مي‌پردازد. از اين منظر، روانشناسي دين، شاخه‌اي از شاخه‌هاي دين‌پژوهي است؛ اما جزو شاخه‌هاي روانشناسي نيز محسوب مي‌شود.

او درباره‌ي اهميت كتاب "روانشناسي دين" نيز گفت: اين كتاب سه مزيت بزرگ دارد: جامعيتش بيش از كتاب‌هاي ديگر در اين زمينه است. همچنين در نوسان روانشناسي نظري و تجربي است و به‌طور تمام و كمال و فقط در زمينه‌ي مباحث نظري و يا مباحث تجربي نيست؛ بلكه دائما ميان اين دو حوزه در حركت است. انصاف چشمگير وولف نيز در داوري درباره‌ي دين، از ديگر ويژگي‌هاي كتاب است.

اين نويسنده و پژوهشگر سپس به نقاط ضعف كتاب اشاره و عنوان كرد: فصل‌هاي كتاب نظم مشخصي ندارند و موضوعات مورد بحث كتاب در سامانه‌ي نظم‌بندي بدي قرار گرفته، حجم پردازش به مباحث متناسب با حجم پرداخته‌شده نيست، و وولف در بعضي مباحث بيش‌تر به اديان غربي نگاه كرده و به جهاتي بيش‌تر ديدگاه‌هايي را كه در اديان غربي مطرح است، در كتاب گفته است.

همچنين حسن هاشمي ميناباد در سخناني درباره‌ي ترجمه‌ي محمد دهقاني از "روانشناسي دين" گفت: كتاب "روانشناسي دين" ترجمه‌اي كامل از اثر مؤلف است و مي‌تواند به‌عنوان يك معيار علمي و ملموس و نظام‌مند محسوب شود تا ديگران بر اساس آن، كتاب‌هاي متعدد در حوزه‌ي روانشناسي دين را بسنجند.

او افزود: كتاب "روانشناسي دين" كتاب درسي اغلب درس‌هاي روانشناسي دين است و جزو منابع اصلي حوزه‌ي دين‌پژوهي شمرده مي‌شود.

هاشمي با اشاره به متن اصلي كتاب گفت: عبارت‌هاي متن اصلي نسبت به بقيه‌ي كتاب‌هاي روانشناسي پيچيده؛ اما از ايجازي شگرف برخوردار است.

انتهاي پيام